کژال

ادبی فرهنگی

این قرص های لعنتی ای کاش می کشتم

سیگار آتش می زند بین دو انگشتم

فریاد باروتی که توی سینه نم کرده

می سوزد آخر یک شبی از قلب تا مشتم

                                                           می سوزد آخر نیمه شب ها اندکی با تو

                                                           هر ((می ترا غش می رود)) هر گیلکی با تو

                                                           دل کاسه خونی را که پشت پات می ریزم

                                                           پر می شود از پیک های تلخکی با تو

پر می شود از لحظه های بی پناهی که

از دست های نازک بی امتناعی که

از چشم های سرمه کوب خسته از من تا.....

ریمل به روی گونه ات اشک سیاهی که

                                                       آه ای دلارام تمام لحظه های من

                                                       محبوب مفرد در تمام قصه های من

                                                       بر پای مرد دیگری یک روز خواهی ریخت

                                                       این اشک هایی را که می ریزی به پای من

ای کاش که پا می شدم از کفش تنهایم

وا می شدم چون پیرهن از کل دنیایم

جا می شدم توی دو دست کوچکت شاید

ادراک می کردی که دنبال تو می آیم

                                                        ادراک می کردی که بعد از تو فقط پاییز

                                                        چون شال نارنجی تو بر روی رخت آویز

                                                        می ماند و می ریزد از چشمان مردی اشک

                                                         یک جاری مبهم از این دنیای وهم انگیز

تا کی برای چشم خود از ماه بنویسم؟

همچون پلنگ زخمی از راه بنویسم؟

تا کی تو را مثل غزل هر روز بنشینم

بر روی نیمکت های دانشگاه بنویسم؟

 

                                                        ساسان رادفر

+نوشته شده در دوشنبه چهارم اردیبهشت 1391ساعت10:57توسط سارمان | |