بازیچه
خیلی عاشقم بود، یعنی هنوزم هست؛ نمیدونی چه کیفی داره، همه جا دنبالم میاد، زنگ می زنه، آبرو ریزی می کنه خلاصه هر کاری فکرشو بکنی.
هرچی بیشتر التماس می کنه من بیشتر کیف می کنم ، برا بقیه شاخ و شونه می کشه ها ولی به من که می رسه مثل یه بچه آرومه؛ بهم یه جور حس برتری دست می ده. آدم خوبیه ولی بیشتر دوست دارم خوردش کنم و خورد شدشو به بقیه نشون بدم این طوری بیشتر حال می ده.
تمام این جمله ها را می شنیدم، صندلی های پشت به پشت قطار گاهی چه نفرت انگیز هستند.
آرمان صدیقی
+ نوشته شده در دوشنبه دهم مرداد ۱۳۹۰ ساعت 5:43 توسط سارمان
|