هوالمحبوب

شب بود ماه زیر قدمهای ابر بود

اندام زن رها شده در خاک قبر بود

و بعد از ان تمیز نکردیم کافه را

بشقابهای سوپ و غذای اضافه را

دستت هنوز بازوی مرا گرفته بود

وقتی که روی میز کشیدم ملافه را

یادت هنوز روی صندلیت شانه میزند

ان گیسوان قهوه ای بافه بافه را

و یکنفر که امد و با تو قدم زنان

در ابر جا گذاشت دو چشم کلافه را

تو رفته ای که باز نگردی بریز دور

این حرف های بی سر و پای خرافه را

اینجا اجاق فقط برای تو روشن است

تنها برای توست که درهای کافه را...

                                       ایمان صفایی

مومنانه

يادم بچه كه بوديم توي كوچه صادقانه

                                                          دستامون تو دست هم بود با يه حس مومنانه

غروبا تو دل كوچه يه چيزي تو دلمون بود

                                                          دو تا چشم پنجساله يه نگاه عاشقانه

دست تو مثل يه هفت تير سنگرم ديوار كوچه

                                                          و تفنگ چوبي من حمله ي مصلحانه

هر چيزي پيدا مي كرديم خاك مي كرديم توي باغچه

                                                          نقشه گنج مي كشيديم كه بمونه محرمانه

زن من بودي و من هم شوهر پنجساله ي تو

                                                          و چه حس خوبي ام داشت ازدواج كودكانه

از كي ياد گرفته بودي نميدونم ولي هرگز

                                                          از تو خاطرم نميره بوسه هاي وحشيانه

حالا يه زن اسيري عشقتم يه چيز ديگه است

                                                          حالا يه مرد شكستم تو حصار قهوه خانه

قليون و تنهايي و من آتيشاي چشمتم روش

                                                           تلخي نبودنت هم آخر يه استكانه

شايدم غروب كه ميشه ياد اون كوچه مي افتي

                                                            كلي گريتم مي گيره با يه حس شاعرانه

دلم از زمونه خسته است دلم از عشق گرفته

                                                 كاشكي پنجساله مي مونديم مثل قلب اين ترانه

                                             ساسان رادفر

گرفتار

 

 

 

از بدی برخوردار

با قواعد کدام زبان شکل گرفته ای ؟

آی مردم برای من تبصره بگذارید....

من به نازنینی گرفتار شده ام.

 

                                                           ساسان رادفر

در به در

در پیش قلب زخمی ام باید تبر باشد

                                                                   باید که از عطر تنت اینجا اثر باشد

مردم در این شهر این قفس این بی صدا مانده

                                                                    گفتند شاید هیچ جا از تو خبر باشد

گفتم نگاهت را به چشمانم نشان دادم

                                                                 گفتی که شاید این نگاهی رهگذر باشد

گفتی ولی باور نکردم تازه می فهمم

                                                             این عادت مرد است که در فکر خطر باشد

مردی که می سوزد بدون تو در این جاده

                                                                    مردی که می آید اگر مرد سفر باشد

اما به آن دست ظریف و نازک و نازت

                                                                 اصلا نمی خورد انقدر شکنجه گر باشد

زیر شکنجه های تو تنها غزل گفتم

                                                                   شاید که اینگونه شکستن پاک تر باشد

بگذار اگر تاریخ ما از عشق انسان گفت

                                                              لا اقل درون کوچه ها یک در به در باشد

                                                                                              ساسان رادفر