هوالمحبوب  

رقص

همین امشب برای پیری پروانه میرقصم

به یاد مرگ خیس و کال خود رندانه میرقصم

به یاد استخوان پوک و نمدارم که خو کرده

به موج مورمورگنگ موریانه میرقصم

دلم در کفشهای کودکی بی کفش جا مانده

به یاد پنجه های خونیش تا خانه میرقصم

اگر اتش شوم امشب به شوق هر چه لیلایی

دوباره در سکوت چشم یک دیوانه میرقصم

صدای دف از ان سو میچکد ایا

خدا فهمیده من بابالهای شانه میرقصم؟

دوباره نیچه از رگهای زرتشت ایه میخواند

خدا مردست در تکرار این افسانه میرقصم

کسی دارد نمیاد کسی همرنگ بیرنگی

که من همدوش شعر وشیون و پیمانه میرقصم

زنی اینجا شکست و کودکی هویتش گم شد

به پاس هر چه نامرد است من مردانه میرقصم

                                    ایمان صفایی

 

حس بودن

من دفتر شعرم اگر از دید استعاره ها

تو جسم زخمی شبی یک صفحه از این پاره ها

تو حس بودن منی در هر لباس و چهره ای

توی لباس گیلکی یا دامن پتیاره ها

هستی و من می بینمت حتی درون شهر شب

حتی دراوج لحظه ی بدکاری بدکاره ها

هستی و من می بینمت توی تتٔاتر های غمین

در چشم خیس جاده ها یا کافه ها کاباره ها

بین دوتن در پیچ و خم بین دو لب درگیر هم

زیر سکوت پنجره پشت همین دیواره ها

ای باکره بانوی شب برگرد بر آغوش من

حتی اگرتن داده ای بر تخت این لجاره ها

بی تو من و سر در گمی تنهایی و بی مردمی

پیکار یک آزاد دل با دشنه ها قداره ها

برگرد و آرامش بده بر قلب ویران گشته ام

باشد قرار ما اگر در کوچه آواره ها

                                                                                    ساسان رادفر

هوالمحبوب 

امشب به رژ گونه الرژی دارم

                                          محدودیت قافیه ی ژی دارم

یک بوسه گرفتم ز لبهای قشنگت 

                                        با عشق چه مقدار انرژی دارم

                                ایمان صفایی