و زندگی داشت میرفت که تمام شود

تمام سال های پس ازتو میان دست های مردی مچاله خواهدشد

وتواز عشق سال های وبا با من  می گویی...

راه میروم بر سنگفرش بریده ی این خیابان

ومی کشانم خاطراتم رامگردوباره زنده شوند

کجای این شهربود

کجای این شهربود

ودر تصادف کدام نگاه

ودرکدام ساعت خاموشی...

زندگی داشت می رفت که تمام شود

آیینه شکست...

به دلبستگی ماه با آیینه لذتی نبود

محبوب من از دست های تو مرا گریزی نیست

داری مرا ترک می کنی و خوب می دانی

به حجله ی مرگ می سپاریم

بیزارم ازین عشق

وزهرچه ازتودر من هست

از ریشه های متصل تو به من

از بی وفایی دست های ازهم جدا

ازاین خیابان تنگ هزارساله

و ازاولین دیدار....

شب این شهرآلوده است

به تنهایی حزن انگیزی...

سحر الوندی

پیراهنم را که آغشته بود به بوی تو 

برای همیشه

به پشت بام تبعیدکردم

شاید روزی زمان تو

تاریخ مرا گم کند...

برادرانت

حتما مرا پیدا خواهند کرد...

آغوش

و مردی که سیگار می کشد

وبه اوج می رود

تا جهان تورا به رقص درآورد...

وزنی که مست می شود

وپرت می شود

توی پرتگاه زنانگی اش...

ومن درتمام حال به این فکر می کنم

که آیا من به آغوش تو معتاد بودم

یا ....

سحر الوندی

اشک سیاه

این قرص های لعنتی ای کاش می کشتم

سیگار آتش می زند بین دو انگشتم

فریاد باروتی که توی سینه نم کرده

می سوزد آخر یک شبی از قلب تا مشتم

                                                           می سوزد آخر نیمه شب ها اندکی با تو

                                                           هر ((می ترا غش می رود)) هر گیلکی با تو

                                                           دل کاسه خونی را که پشت پات می ریزم

                                                           پر می شود از پیک های تلخکی با تو

پر می شود از لحظه های بی پناهی که

از دست های نازک بی امتناعی که

از چشم های سرمه کوب خسته از من تا.....

ریمل به روی گونه ات اشک سیاهی که

                                                       آه ای دلارام تمام لحظه های من

                                                       محبوب مفرد در تمام قصه های من

                                                       بر پای مرد دیگری یک روز خواهی ریخت

                                                       این اشک هایی را که می ریزی به پای من

ای کاش که پا می شدم از کفش تنهایم

وا می شدم چون پیرهن از کل دنیایم

جا می شدم توی دو دست کوچکت شاید

ادراک می کردی که دنبال تو می آیم

                                                        ادراک می کردی که بعد از تو فقط پاییز

                                                        چون شال نارنجی تو بر روی رخت آویز

                                                        می ماند و می ریزد از چشمان مردی اشک

                                                         یک جاری مبهم از این دنیای وهم انگیز

تا کی برای چشم خود از ماه بنویسم؟

همچون پلنگ زخمی از راه بنویسم؟

تا کی تو را مثل غزل هر روز بنشینم

بر روی نیمکت های دانشگاه بنویسم؟