می زده
من و بدمستی و خنده٬ دو استکان ودکا غروب و شک کشنده٬ دو استکان ودکا
دو چشم خیره به راه و پا به پا در گل تو و سکوت گزنده٬ دو استکان ودکا
تکان دست مست و دو استکان شکسته و تن خمار و خزنده٬ دو استکان ودکا
سر و خیال نگاهش٬ و جای لب بر جام و من به یاد بسنده٬ دو استکان ودکا
دو استکان که مثال است نمی شود دمساز بیا و کشتی ما در شط شراب انداز
غزل به قالب مستی٬ ردیف پیمانه که قافیه باشد میان ما یک راز
ومن تلو تلو تلو ... می زده از این جام صدا صدای تو شد٬ آمدی از شیراز !؟
دستی به جام باده و دستی به دست من و پیک پیک رفاقت می کنی آغاز
و تو ٬ نگاه و پرسش و دو استکان شکسته و من دوباره شرمنده: دو استکان ودکا
آرمان صدیقی