خانه مرده روی قاب لب های مایوس کسی

دوستت دارم فقط لفظیست مخصوص کسی

باز هم با دست هایت دکمه هایم را ببند

تا بپیچد بوی تو در پالتوی روس کسی

باز هر شب می روی و باز هر شب می رسد

کل تصویری که می آید به کابوس کسی

او دو سالی رفته و پاییز اما پا به پا

آمده تا پر کند تقویم منحوس کسی

رد پای یک زن هر شب می رسد تا پیش در

چشم هایم میرود هر شب به پابوس کسی

سهم مرد دیگری و آسمان هم طعنه زد:

حیف دریایی که می میرد به فانوس کسی

لوتی شیراز هم باشی غمت مرجانی است

بی شرف آنکس که دل داده به ناموس کسی


          ساسان رادفر