پشت آن دیوار های آجری, که هیچ کس را چون من

ماوا نبودند هرگز

من پیکر عریان عشق را دیدم

 

و با نخستین جمله طعم حلال ترین زنای محسنه ی تاریخ را من؛

 با همسر پاییز, با بهار, با چشمانش, چشیدم.

 

و هنوز جای سنگ ریزه های مجازات بر آلت این جرم؛

بر قلبم ذق ذق می کند.

 تمام روز های سال متحصن به داد خواهی شوریده اند

و تمام ثانیه ها به زجر آورترین سیما ها در گذرند.

 

پلک بر هم نهاد و عمریست که به تنهایی در بیدادگاه زمان به باز خواست ایستاده ام.

                                                    

                                                                              آرمان صدیقی