بهار

سرمای سوزان مغز استخوان را می نوردد و دردی جانکاه اعماق وجود را ٬

یادت تمام خاطرم را به صلابه کشیده و روحم را ٬

بهار آن سال را یادت هست ؟

بهار

     ابرهای سیاه بر گرده ی زمین سنگینی می کنند چون خواب که بر پلک ها ٬

بهار

     توبه ها می شکند٬ پیوندها می گسلد و دل ها به یادی در ناکجای زمان خوشند٬

بهار

    سبز٬ سبز٬ حالت تهوع٬ تهوعی غیر قابل کنترل٬

عمریست به سیاهی خو کرده ام به کهنگی به گوشه ای چرک و رختی ژنده 

و باز بهار ٬ آه ه ه ه ه ه چقدر دلم هوای پاییز را کرده است.

             

                                                                                                         آرمان صدیقی