ارث
در عروض و اراضی خان بود
همه چیز در تو پنهان داشت
پدرت را سوارها بردند
مادرت به عشق ایمان داشت
مادرت را که قابله کشت
قابله طبیب دهکده بود
پسر خان به روی بازویش
عکس چشم تو را زده بود
اسب ها به شیهه ی خون
حال و روز مرا سراییدند
زندگی تو را فنا دادند
روزگار مرا فناییدند
شاعر از تفنگ و ارث پدر
از جلال و شکوه خان زاده
از تپانچه ای که صد سال ِ
این همه زمین به خان داده
واژگانی به حلق مردم داد
خلق را به مصدر کردن
ارث ما که شاعرانه نبود
شعر یک کلنگ و گاوآهن
شاعرانه یعنی شمع
البته شب زمستانی
البته درون یک کلبه
زیر کرسی بدون شومینه
تک و تنها درون رویایت
اگر از وزن هم بیرون زد
باز در اراضی خان ریخت
وقت رفتن که گریه می کردی
اشک تو کجای ایوان ریخت ؟
پیش پایت به سجده افتادند
پیکر مناره ها چون پل
مست ها به خفت آشفتند
الکن از نگاه تو الکل
بعد از این محال میگیرم
دست های نا صبور تورا
گرچه مثل تارها بزنم
شور اشک های شور تورا
بوی موریانه کلبه را خورد و
شعر بودی....شبانه میرفتی
داشتی سفر.... مرا نبوسیده
به کدامین بهانه میرفتی
خواستم به باورت برسم
باورت را قطارها بردند
گریه از عروض جبری بود
شهر از عروض خان خارج
#
آه بانو...
هنوز می فهم
بغض می کنی ولی نمی گریی
عینکت را بخار می گیرد
مثل یک دریچه در باران
از نگاه هرزه پا خورده
ردپاها مکررأ به زمان
جلوه میکرد و طعنه ها میزد
چشم تو به قالی کرمان
شهر را که زیر و رو کردم
کافه بود و کوچه و کمبود
روی بازوان بورژوازی
تتوی چشم های تو بود
درد ما به درد کسی نخورد
دست های که را تو می گیری ؟
جمع کن به دهاتمان برویم
گریه کن..... زیر بغض میمیری
ساسان رادفر