سودا

بازگردی تو اگر باز بهارت باشم                          نیستم نیست تر از آنکه نگارت باشم

آری از چهار طرف چشم به راهت شده ام            چه کنم؟ چاره ندارم چو دچارت باشم

رد پایت دم در مانده و من در غربت                     غرق کابوس غم بوق قطارت باشم

دور شد چشم خمارت بدنم درد گرفت                دوست دارم که کمی دار و ندارت باشم

خسته ام خواب و خیالت چه خرابم کرده             خواستم خورده و نا خورده خمارت باشم

روسری از سر گیسوی چلیپایت کش                  سر به سودا دارم تا سر دارت باشم

 

                                                                                ساسان رادفر

 

و بنفش اگر خاطراتت را گم نکرده باشی

و سبز اگر دوباره به گلدان برگردی

و عشق...

    به لبهایت که گاز بزنی سیب بیرون خواهد زد.

من اینها را از خودم که نمیگویم

رنگین کمانی گه انطرف باغچه افتاده بود رنگها را به من سپرد

                  ایمان صفایی

نفرت

 

وقتی که نفرت ،عقده ،فقر ،حسرت ،جدایی                           وقتی که آزادی، قفس، بی اعتنایی

وقتی که دنیا در هجوم باد مانده                                      ساتور خورده پیکر هر هم صدایی

یعنی که دنیا پرچمی با رنگ خون است                             ما مرده ایم بی حرف یا چون و چرایی

ما مرده ایم بی آنکه ما را کشته باشند                               چون گاوهایی بر جنونی مبتلایی

زندانی افکار دگمی با تعصب                                        آری مسلمانان خدا را پارسایی

قبله به هرجا رو کنی بی شک همان است                           گاهی دعا یعنی همان رقص کوبایی

فرقی ندارد نت به نت یک حرف دارند                               آوازهای سنتی ـ اسپانیایی

شهر خالی از عشاق شد پس کو کجا هست ؟                        مردی ،حسینی ،رستمی ،چه گوارایی

 

                                                                                                 ساسان رادفر

هوالمحبوب

برای لمس تن تو دوباره جنگ میشود

پرنده عجیب شعر خود پلنگ میشود

ماهی قرمز ظریف تنگ دلش میشکند

برای چشم ابیت خشم نهنگ میشود

در ازدحام هر چه دست و این همه نگاه بد

پای دلم که گیر توست چگونه لنگ میشود

غریبه ای میان جمع که مثل من غریبه است

خلاف رنگ زرد من.سیاه و منگ میشود

در انتظار فاجعه همه به خواب رفته اند

سیب طلای قصه ها شبیه سنگ میشود

بگو مگو نمیشود.چرا سکوت میکنی؟

تمام واژه های من غلظت زنگ میشود

پرده کشید میشود برهنگیت بی صداست

حیف!به من که میرسد وقت درنگ میشود 

                                          ایمان صفایی

 

 

هوالمحبوب

شب بود ماه زیر قدمهای ابر بود

اندام زن رها شده در خاک قبر بود

و بعد از ان تمیز نکردیم کافه را

بشقابهای سوپ و غذای اضافه را

دستت هنوز بازوی مرا گرفته بود

وقتی که روی میز کشیدم ملافه را

یادت هنوز روی صندلیت شانه میزند

ان گیسوان قهوه ای بافه بافه را

و یکنفر که امد و با تو قدم زنان

در ابر جا گذاشت دو چشم کلافه را

تو رفته ای که باز نگردی بریز دور

این حرف های بی سر و پای خرافه را

اینجا اجاق فقط برای تو روشن است

تنها برای توست که درهای کافه را...

                                       ایمان صفایی

مومنانه

يادم بچه كه بوديم توي كوچه صادقانه

                                                          دستامون تو دست هم بود با يه حس مومنانه

غروبا تو دل كوچه يه چيزي تو دلمون بود

                                                          دو تا چشم پنجساله يه نگاه عاشقانه

دست تو مثل يه هفت تير سنگرم ديوار كوچه

                                                          و تفنگ چوبي من حمله ي مصلحانه

هر چيزي پيدا مي كرديم خاك مي كرديم توي باغچه

                                                          نقشه گنج مي كشيديم كه بمونه محرمانه

زن من بودي و من هم شوهر پنجساله ي تو

                                                          و چه حس خوبي ام داشت ازدواج كودكانه

از كي ياد گرفته بودي نميدونم ولي هرگز

                                                          از تو خاطرم نميره بوسه هاي وحشيانه

حالا يه زن اسيري عشقتم يه چيز ديگه است

                                                          حالا يه مرد شكستم تو حصار قهوه خانه

قليون و تنهايي و من آتيشاي چشمتم روش

                                                           تلخي نبودنت هم آخر يه استكانه

شايدم غروب كه ميشه ياد اون كوچه مي افتي

                                                            كلي گريتم مي گيره با يه حس شاعرانه

دلم از زمونه خسته است دلم از عشق گرفته

                                                 كاشكي پنجساله مي مونديم مثل قلب اين ترانه

                                             ساسان رادفر

گرفتار

 

 

 

از بدی برخوردار

با قواعد کدام زبان شکل گرفته ای ؟

آی مردم برای من تبصره بگذارید....

من به نازنینی گرفتار شده ام.

 

                                                           ساسان رادفر

در به در

در پیش قلب زخمی ام باید تبر باشد

                                                                   باید که از عطر تنت اینجا اثر باشد

مردم در این شهر این قفس این بی صدا مانده

                                                                    گفتند شاید هیچ جا از تو خبر باشد

گفتم نگاهت را به چشمانم نشان دادم

                                                                 گفتی که شاید این نگاهی رهگذر باشد

گفتی ولی باور نکردم تازه می فهمم

                                                             این عادت مرد است که در فکر خطر باشد

مردی که می سوزد بدون تو در این جاده

                                                                    مردی که می آید اگر مرد سفر باشد

اما به آن دست ظریف و نازک و نازت

                                                                 اصلا نمی خورد انقدر شکنجه گر باشد

زیر شکنجه های تو تنها غزل گفتم

                                                                   شاید که اینگونه شکستن پاک تر باشد

بگذار اگر تاریخ ما از عشق انسان گفت

                                                              لا اقل درون کوچه ها یک در به در باشد

                                                                                              ساسان رادفر

هوالمحبوب  

رقص

همین امشب برای پیری پروانه میرقصم

به یاد مرگ خیس و کال خود رندانه میرقصم

به یاد استخوان پوک و نمدارم که خو کرده

به موج مورمورگنگ موریانه میرقصم

دلم در کفشهای کودکی بی کفش جا مانده

به یاد پنجه های خونیش تا خانه میرقصم

اگر اتش شوم امشب به شوق هر چه لیلایی

دوباره در سکوت چشم یک دیوانه میرقصم

صدای دف از ان سو میچکد ایا

خدا فهمیده من بابالهای شانه میرقصم؟

دوباره نیچه از رگهای زرتشت ایه میخواند

خدا مردست در تکرار این افسانه میرقصم

کسی دارد نمیاد کسی همرنگ بیرنگی

که من همدوش شعر وشیون و پیمانه میرقصم

زنی اینجا شکست و کودکی هویتش گم شد

به پاس هر چه نامرد است من مردانه میرقصم

                                    ایمان صفایی

 

حس بودن

من دفتر شعرم اگر از دید استعاره ها

تو جسم زخمی شبی یک صفحه از این پاره ها

تو حس بودن منی در هر لباس و چهره ای

توی لباس گیلکی یا دامن پتیاره ها

هستی و من می بینمت حتی درون شهر شب

حتی دراوج لحظه ی بدکاری بدکاره ها

هستی و من می بینمت توی تتٔاتر های غمین

در چشم خیس جاده ها یا کافه ها کاباره ها

بین دوتن در پیچ و خم بین دو لب درگیر هم

زیر سکوت پنجره پشت همین دیواره ها

ای باکره بانوی شب برگرد بر آغوش من

حتی اگرتن داده ای بر تخت این لجاره ها

بی تو من و سر در گمی تنهایی و بی مردمی

پیکار یک آزاد دل با دشنه ها قداره ها

برگرد و آرامش بده بر قلب ویران گشته ام

باشد قرار ما اگر در کوچه آواره ها

                                                                                    ساسان رادفر

هوالمحبوب 

امشب به رژ گونه الرژی دارم

                                          محدودیت قافیه ی ژی دارم

یک بوسه گرفتم ز لبهای قشنگت 

                                        با عشق چه مقدار انرژی دارم

                                ایمان صفایی

باد

در راه گم کرده باد پیراهنی را

که خاطرش ازدامن های گلدار پر گشته بود

در باد گم کرده راه زنی را

که سالها به انتظار نشسته بود

در راه گم کرده راه تنی را

که پیرهنش را زنی به باد داده بود......

                                                                ساسان رادفر

ادم برفی/ایمان صفایی

خدا کند که بهار نیاید 

         عاشق ادم برفی ات شده ام

        ایمان صفایی

کوتاه...

من کوه غرورری٬ که هنجار ندارد

                                                او دشت تکبر٬ که همی ناز برآرد

دل بوسه طلب کرد ولی دست برانست 

                                               بر جای لبش یک نخ ِ سیگاربکارد

ما هر دو کویریم٬ ترک خورده و پستیم

                                             کو ابر که در  سوگ من و یار ببارد

                                                                            آرمان صدیقی 

 

قمار

ورق افتاد ز دستان غرور                   

                                            حکم لازم٬ عاشقان زنده به گور

برگ چهارم٬ قاتلان آماده باش

                                           روی سرخ ساقیان٬ سیلی سور

خائنان در هر لباسی پشت دست

                                          بوی خون و ناله های بوف کور

شاه و سرباز و مصاف تن به تن

                                          هر دو مغموم لب بی بی عور

پاک بازی و شرف از یاد رفت

                                         مرگ بر ما مجرمان قتل نور

 

                                                                                آرمان صدیقی

 

لب دوز

خفت و بیچارگی و سوز می ریزند برو

شاعران چون قافیه لب دوز می ریزند برو

ول کن این شعر و برو در کوچه ها

نان به نرخ روز می ریزند برو

 

ساسان رادفر

خیانت

با خیانت تن ایمان تو معتاد شده              

                                                  دل سنگی و هوس ران تو معتاد شده

دست گرمی که به هر نحو تو گرمش کردی

                                                  گفت با من که زمستان تو معتاد شده

مدتی هست که در زیر پلی جان داده

                                                  آن نگاهی که به چشمان تو معتاد شده

چشم تو صید کند هر دل هرجایی را

                                                  چشم آهو کش گرگان تو معتاد شده

با لبانت گفتم بر سر عشقم چه گذشت؟

                                                   گفت با لرزش دندان تو ، معتاد شده

رفتی تا شعر بگویم از غم دوری تو ؟

                                                   باز گرد مرد غزل خوان تو معتاد شده

 

                                                                              ساسان رادفر

می زده

به خاطر تمام بدی هایم تقدیم به یار خوب روزهای سخت٬ گوشه نشین مجلس رفاقت.

  

من و بدمستی و خنده٬ دو استکان ودکا                  غروب و شک کشنده٬ دو استکان ودکا

دو چشم خیره به راه و پا به پا در گل                           تو و سکوت گزنده٬ دو استکان ودکا

تکان دست مست و دو استکان شکسته                    و تن خمار و خزنده٬ دو استکان ودکا

سر و خیال نگاهش٬ و جای لب بر جام                       و من به یاد بسنده٬ دو استکان ودکا

دو استکان که مثال است نمی شود دمساز                  بیا و کشتی ما در شط شراب انداز

غزل به قالب مستی٬ ردیف پیمانه                                     که قافیه باشد میان ما یک راز

ومن تلو تلو تلو ... می زده از این جام                        صدا صدای تو شد٬ آمدی از شیراز !؟

دستی به جام باده و دستی به دست من                          و پیک پیک رفاقت می کنی آغاز

و تو  ٬ نگاه و پرسش و دو استکان شکسته                و من دوباره شرمنده: دو استکان ودکا

 

                                                                                                 آرمان صدیقی

شب را درک خواهی کرد هرگاه چون چارلی چاپلین راه بروی.

                                                                                 ساسان رادفر

همخون

نمی دانم خون او در رگ های من بود یا خون من در رگ های او٬

امشب همخون شده بودیم

دم دمای صبح دوباره بیدارم کرد ٬

نگاش کردم تپل تر به نظر می رسید

پشه ی لعنتی تمام شب خون مرا مکیده بود. 

                                                                آرمان صدیقی

هیچ گاه به تعادل نمی رسم

                 شاید لوشاتلیه مفهوم عشق را نمی دانست

                                                                                               آرمان صدیقی

شراب را حرام می کند

            مستی که بلد نیست فریاد بزند

                                                                ساسا ن رادفر

حلقه آتش توهمی بیش نبود

             از عشق دم بر شقیقه می زند

                                             عقرب عاشق